Tuesday, August 27, 2013

Συζητούμε τις Πολιτικές, όχι τα Πρόσωπα

(Το παρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Τα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο" αναφορικά με τις προοπτικές της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα).


Το μέλλον για την κεντροαριστερά φαίνεται να μην είναι πια αυτό που ήταν. Οι βασικοί πυλώνες του Σοσιαλδημοκρατικού υποδείγματος (κράτος πρόνοιας, δημόσια παιδεία, δημόσια υγεία) αποδεικνύεται ανέφικτο να συντηρηθούν με την παλιά τους μορφή σε βάθος χρόνου, ακόμα και σε χώρες φαινομενικά υγιείς σε δημοσιονομικό επίπεδο. Φυσικά αυτό δημιουργεί μια αναπόφευκτη προγραμματική αμηχανία στα Ευρωπαϊκά Σοσιαλιστικά Κόμματα, κάτι το οποίο είναι ορατό και στις εκλογικές τους επιδόσεις.
           
Η συζήτηση για το μέλλον της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα καθορίζεται από μια πρόσθετη παράμετρο: την ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με ένα πακέτο διάσωσης το οποίο αν και περιείχε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες, ταυτόχρονα χαρακτηριζόταν από τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας από το Κράχ του 1929. Το ότι η εναλλακτική λύση θα είχε παράξει πολύ χειρότερα απότελέσματα αποτελεί δυστυχώς κάτι το όχι εύκολα αντιληπτό. «Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να καταλάβει κάτι, όταν το εισόδημά του εξαρτάται ακριβώς από το να μη το καταλαβαίνει», έλεγε ο Αμερικανός σοσιαλιστής Άπτον Σινκλαίρ.

Η συζήτηση για την αναδιοργάνωση της κεντροαριστεράς στη χώρα μας εστιάζει σε δυο αφηγήσεις. Και οι δυο αφορούν τα πρόσωπα. Η μια στέκεται στην ανάγκη επαναφοράς του διασκορπισμένου παραδοσιακού πολιτικού και τεχνοκρατικού προσωπικού του ευρύτερου χώρου κάτω μια ενιαία ομπρέλα, παραγνωρίζοντας ωστόσο την αναπόφευκτη φθορά που ένα μεγάλο του κομμάτι έχει υποστεί. ων ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ισμπως η ανανέωση αυτληΚΑΙ ΟΚ - ως ected in April 2013), onnd
ucOK e, Greek SOcialist Η δεύτερη μιλά για ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, χωρίς ωστόσο να δίνει ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα ότι η ανανέωση δεν κρίνεται στη νεότητα των προσώπων αλλά στο περιεχόμενο των πολιτικών. Και οι δύο – επαναφορά και ανανέωση – είναι αναγκαίες συνθήκες, αλλά όχι και ικανές.

Η βραχυπρόθεσμη διαχείριση της κρίσης έχει εθνικά χαρακτηριστικά και το ζήτημα για την κεντροαριστερά είναι το να μπορέσει να αντέξει. Για να αντέξει, θα πρέπει να δώσει το στίγμα της και πέρα από την εφαρμογή του προγράμματος, εστιάζοντας στην προστασία των αδυνάτων και σε πολιτικές συνοχής σε καιρούς κρίσης. Μεσοπρόθεσμα, η ουσιαστική συζήτηση για την κεντροαριστερά αφορά τη βάση και όχι την κορυφή – τις πολιτικές και όχι τους πολιτικούς. Το ερώτημα, δηλαδή, είναι το πως η κοινωνική βάση της κεντροαριστεράς – μια βάση που άλλαξε πολύ τα τελευταία χρόνια - θα μπορέσει να επανέλθει στον κεντροαριστερό χώρο. Το σίγουρο είναι ότι ο χώρος καλείται να αλλάξει και αυτός – λογικές, πρακτικές, συμπεριφορές. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση.



No comments:

Post a Comment